Wyjaśnienie narodzin i wyjaśnienie śmierci jest dla ucznia Buddhy Przyczyną Jednej Wielkiej Sprawy. Jeśli w narodzinach i śmierci jest Buddha, to nie ma narodzin i śmierci. Jedynie zrozum, że narodziny i śmierć są nirwaną. Nie czuj niechęci do narodzin i śmierci ani nie pragnij nirwany. W tym momencie po raz pierwszy zostaniesz uwolniony od narodzin i śmierci. Tylko całkowicie, do samego dna, powinieneś zbadać tę Przyczynę Jednej Wielkiej Sprawy.
Trudno jest osiągnąć ludzkie ciało, rzadko można napotkać Dharmę Buddhy. Teraz dzięki mocy cnotliwych uczynków dokonanych w przeszłości otrzymaliśmy nie tylko trudne do osiągnięcia ludzkie ciało, lecz również zostało nam ofiarowane spotkanie z Dharmą Buddhy. Dlatego jest to najlepsze odrodzenie pośród narodzin i śmierci, najwyższy rodzaj życia. Nie wolno marnować na próżno swojego cennego i dobrego ludzkiego ciała, wystawiając je na wiatr przemijalności.
Na przemijalności nie sposób polegać. Czy nie wiesz, że życie jest tak kruche jak spadające źdźbło trawy? To ciało nie jest mną, życie przemija wraz z upływającym czasem i nie można zatrzymać go nawet na chwilę. Gdy raz zniknie świeża twarz młodości, nie znajdziecie nawet jej śladów. Jeśli z uwagą rozważymy przeszłe wydarzenia, to widzimy, że nie możemy spotkać ich ponownie.
Gdy nagle pojawi się nietrwałość, wówczas ani królowie, ministrowie, krewni, słudzy, uczniowie, żona i dzieci, ani rzadkie klejnoty nie uratują nas. Umrzemy samotnie, a towarzyszyć nam będzie jedynie nasza dobra i zła karma. Teraz, w dzisiejszym świecie, powinniśmy unikać towarzystwa ludzi o fałszywych poglądach, którzy nie są świadomi przyczyny i skutku, nie mają wglądu w zapłatę za popełnione uczynki, nie znają trzech światów i nie odróżniają dobra i zła.
Ogólnie prawo przyczynowości jest jasne i nie ma w nim żadnego ja. Czyniący zło upadną (do piekła), praktykujący dobro podążą w górę (do nieba). W prawie przyczyny i skutku nie ma najmniejszego uchybienia. Jeśli przyczyna i skutek nie byłyby takie, to wszyscy Buddowie nie mogliby pojawiać się na świecie ani też Bodhidharma nie mógłby przybyć do Chin.
Zapłata za dobro i zło pojawia się w trzech okresach czasu — zapłata doświadczana w obecnym życiu, zapłata doświadczana w życiu następującym po obecnym i zapłata doświadczana w późniejszych żywotach. To nazywa się trzema okresami czasu. Prawdy o zapłacie karmicznej w trzech okresach czasu należy się uczyć i zrozumieć na samym początku praktyki drogi Buddhów i Patriarchów.
W przeciwnym razie wielu popełni błędy i będzie utrzymywać fałszywe poglądy. Nie tylko popadniecie w błędne poglądy, ale wpadniecie w świat zła i doświadczycie długiego okresu cierpienia.
W tym życiu masz tylko jedno ciało, a nie dwa lub trzy. Czy to nie głupie, gdy utrzymując fałszywe poglądy, bezmyślnie czynisz zło, myśląc, że nie robisz źle, podczas gdy w rzeczywistości tak robisz. Nie możesz uniknąć zapłaty za swoje złe czyny, nawet jeśli uważasz, że skoro nie wierzysz w zapłatę za złe czyny, to nie doświadczysz skutków złych czynów.
Buddhowie i Patriarchowie otworzyli szeroko wielkie bramy współczucia, to jest potwierdzone, autentyczne wejście dla wszystkich istot, kto z ludzi i bogów nie mógłby w nie wejść? Choć skutki złych czynów muszą nadejść w jednym z trzech okresów czasu, skrucha pomniejsza ich ciężar, niszcząc złe czyny i przynosząc czystość.
Dlatego z całą szczerością serca czyńmy skruchę przed Buddą. Moc cnoty zasługi skruchy czynionej przed Buddą ratuje i oczyszcza nas, ta cnota zasługi sprawia, że rozwijamy nieskalaną przeszkodami czystą wiarę, zaufanie i wysiłek oraz przedłuża nasze życie. Kiedy raz pojawia się czysta wiara i zaufanie, zmienia nas i innych, swoim dobrodziejstwem ogarniając wszystkie rzeczy ożywione i nieożywione. To wielkie znaczenie [zawarte jest w modlitwie]:
Czyniąc skruchę w ten sposób, na pewno otrzymamy niewidzialną pomoc Buddów i Patriarchów. Utrzymując tę myśl umyśle i działając w ten sposób, należy wyjawić skruchę Buddzie. Siła wyjawienia skruchy niszczy korzenie zła.Modlę się i ślubuję — nawet jeśli nagromadzenie moich przeszłych złych czynów jest tak wielkie, że tworzy przeszkodę w praktykowaniu Drogi Buddy, błagam o współczucie wszystkich Buddów i wielkich mistrzów, aby uwolnili mnie od złych skutków moich czynów, aby usunęli wszystkie przeszkody w praktykowaniu Drogi. Cnota zasługi powszechnej bramy Dharmy wypełnia całkowicie niewyczerpalną Dharmadhatu, oby podzieliła się ze mną swoim współczuciem. Buddhowie i Patriarchowie przeszłości byli nami, my w przyszłości będziemy Buddhami i Patriarchami.
Wszystkie złe czyny popełnione przeze mnie w przeszłości,
wszystkie mające przyczynę w nie mającej początku
chciwości, gniewie i głupocie,
narodzone z ciała, mowy i umysłu,
wszystkie teraz całkowicie wyznaję ze skruchą.
Następnie powinniście okazać głęboką cześć Buddzie, Dharmie i Sandze — Trzem Skarbom. Choć życie może się zmienić i ciało może się zmienić, to zawsze powinniśmy modlić się i ślubować, że wobec Trzech Klejnotów będziemy czynić ofiary oraz je czcić i szanować.
Buddowie i Patriarchowie zarówno w Indiach, jak i we wschodnich krainach prawidłowo przekazywali tę pełną szacunku cześć dla Buddhy, Dharmy i Sanghi. Ludzie pozbawieni cnoty i nie mający szczęścia nie są w stanie nawet usłyszeć imion Trzech Skarbów, jakże mogliby znaleźć w nich schronienie?
Nie działaj podobnie do tych, którzy ogarnięci strachem na próżno szukają schronienia w górskich bóstwach i duchach lub oddają cześć niebuddyjskim sanktuariom, ponieważ niemożliwe jest osiągnięcie w ten sposób wyzwolenia od cierpienia. Zamiast tego, szybko znajdź schronienie w Buddzie, Dharmie i Sandze, dążąc nie tylko do wyzwolenia od cierpienia, lecz również do całkowitego oświecenia.
Znajdowanie schronienia w Trzech Skarbach oznacza dokładnie całkowicie czystą wiarę i zaufanie. Czy to za życia Tathagaty, czy też po, ludzie powinni składać razem ręce i ze spuszczonymi głowami śpiewać co następuje:
To tylko dzięki znajdowaniu schronienia w Trzech Klejnotach można stać się uczniem Buddy i być przysposobionym do przyjęcia wszystkich pozostałych przykazań.
Zasługa znalezienia schronienia w Buddzie, Dharmie i Sandze zostaje urzeczywistniona, jako duchowa odpowiedź. Ci, którzy doświadczają tej odpowiedzi, znajdują schronienie w Trzech Klejnotach niezależnie od tego, czy istnieją jako niebiańskie czy ludzkie istoty, mieszkańcy piekieł, głodne duchy czy zwierzęta. W wyniku tego nagromadzona zasługa nieuchronnie wzrasta poprzez różne etapy istnienia, prowadząc ostatecznie do najwyższego, niedoścignionego oświecenia — Anuttara Samiak Sambodhi.
Wiedz, że sam Czczony przez Świat urodził się świadom faktu, że ta zasługa ma niezmierzoną wartość i nieprzeniknioną głębię. Dlatego wszystkie żyjące stworzenia powinny przyjąć to schronienie.
Następnie powinniśmy przyjąć Trzy Czyste Wskazania:
Następnie powinniśmy przyjąć Wskazania Dziesięć Ważnych Zakazów:
Wszyscy Buddowie otrzymali i przestrzegali Trzech Schronień, Trzech Czystych Wskazań i Wskazania Dziesięciu Ważnych Zakazów. Dzięki otrzymaniu tych wskazań wszyscy Buddhowie trzech światów osiągnęli Owoc Stanu Buddhy, Najwyższą Mądrość Oświecenia — Anuttara Samiak Sambodhi, Diamentowe, Niezniszczalne Oświecenie. Czy istnieje jakaś mądra osoba, która z chęcią nie poszukiwałaby tego?
Czczony Przez Świat jasno pokazał wszystkim odczuwającym istotom, że gdy otrzymują wskazania Buddów, to osiągają poziom wszystkich Buddhów i urzeczywistniają to samo Wielkie Oświecenie, naprawdę stając się ich dziećmi. Wszyscy Buddowie przebywają w tym stanie, postrzegają wszystko bez pozostawiania jakichkolwiek śladów.
Kiedy zwykłe istoty czynią z tego swoje miejsce pobytu, postrzegają wszystko bez rozróżniania. Wówczas wszystko w dziesięciu kierunkach Dharmadatu: ziemia, trawa, drzewa, płoty, dachówki czy też kamienie — wszystko jest Buddhą i działaniem Buddhy, i kiedy otrzymuje się ukazanie objawienia zwykłych zjawisk w tak niezwykły sposób, wówczas wszystkie istoty jawią się w cudowny sposób jako ciało przemienienia Buddy, cudownie ochraniane, intymnie ukazując stan Doskonałego Oświecenia. To jest cnota zasługi nie-czynienia, to jest cnota zasługi nie-stwarzania, to jest przebudzenie ku Oświeconemu Umysłowi — Bodhicitta.
Przebudzenie Bodhicitty oznacza ślubowanie, że nie doświadczę wyzwolenia, zanim nie wyzwolę wszystkich odczuwających istot. Czy to człowiek świecki czy mnich, czy istota niebiańska czy ludzka, czy istota cierpiąca czy czująca radość, powinna obudzić w swoim sercu pragnienie i ślubować: „Oby inni przede mną osiągnęli wyzwolenie”.
Kto przebudził w sobie taki umysł, to chociaż byłby pokornej powierzchowności, jest już nauczycielem i przewodnikiem wszystkich istot. Nawet mała siedmioletnia dziewczynka nagów może zostać nauczycielem czterech grup uczniów Buddhy i współczującym ojcem wszystkich istot; mężczyźni i kobiety są całkowicie równi — to jest subtelne i wspaniałe Prawo Drogi Buddhy.
Jeśli przebudzi się Bodhicittę, to choć wędruje się poprzez sześć krain istnienia i cztery formy narodzin, to przyczyny tej wędrówki, wszystkie stają się praktyką ślubowania Bodhi. Dlatego, nawet jeśli do tej pory w obecnym życiu, na próżno marnotrawiłeś swój czas, powinieneś szybko uczynić to ślubowanie, gdy jest jeszcze czas. Jeśli nawet zdobyłeś wystarczającą zasługę, aby urzeczywistnić Stan Buddy, powinieneś ofiarować ją i zwrócić wszystkim istotom, aby mogły urzeczywistnić Oświecenie.
Są tacy, którzy przez niezliczone kalpy praktykowali, pomagając innym odczuwającym istotom, by pierwsze osiągnęły wyzwolenie, sami nie osiągając Stanu Buddhy, w ten sposób wyzwalając odczuwające istoty i odpowiadając na modlitwy istot.
Istnieją cztery rodzaje Mądrości — Pradżni, które przynoszą pożytek odczuwającym istotom — pierwsze: ofiary, drugie: miłujące słowa, trzecie: życzliwość i czwarte: utożsamienie. Wszystkie są praktyką ślubowania Bodhisattwy.
Składanie ofiar oznacza niepożądanie. Chociaż prawdą jest, że w istocie jaźń — ja nie istnieje, to nie jest to przeszkodą w praktykowaniu dawania ofiar. Nieznaczność ofiary nie budzi niechęci; to cnotliwy uczynek jest istotą tego. Dlatego powinno się ofiarowywać nawet jedno zdanie lub jeden wiersz Dharmy, ponieważ staje się to nasieniem dobra w obecnym i przyszłym życiu. Podobnie gdy daje się materialny skarb, powinniśmy praktykować ofiarowywanie nawet jeśli to będzie jedna moneta czy źdźbło trawy, ponieważ jest to wypuszczaniem korzenia dobra w tym świecie i cierpiącym świecie.
Dharma jest również skarbem, skarb jest również Dharmą. Byli tacy, którzy nie szukając odpłaty dawali swoją pomoc i budowali łodzie i mosty do przeprawy jako ofiarowanie, tak jak są nimi zarabianie na życie i wytwarzanie dóbr.
Miłujące słowa mają taki sens, że gdy widzi się wszystkie istoty, w sercu budzi się do nich współczująca miłość i zwraca się do nich serdecznie. To znaczy traktuje się je tak, jakby były naszymi własnymi ukochanymi dziećmi, do których zwracamy się słowami pełnymi miłości. Cnotliwy powinien być chwalony, a nad pozbawionym cnót należy się litować. Miłujące słowa są pierwotnym źródłem przezwyciężenia gorzkiej nienawiści i ustanawiania zgody z innymi. Bezpośrednie słyszenie wypowiadanych słów rozjaśnia oblicze i raduje serce. Natomiast jeszcze głębsze wrażenie na ciele i duszy robi usłyszenie o miłujących słowach wypowiadanych o tobie podczas twej nieobecności. Powinieneś wiedzieć, że miłujące słowa mają moc poruszenia niebios.
Życzliwość oznacza szlachetne pomaganie odczuwającym istotom, wysokim i niskim, bez szczególnej intencji. Ten, kto pomógł bezradnemu żółwiowi lub zranionemu wróblowi — nie oczekiwał żadnej nagrody za swoją pomoc. Każdy po prostu działał powodowany swoimi uczuciami życzliwości. Głupcy myślą, że jeśli postawią na pierwszym miejscu korzyść innych, to ucierpią na tym ich własne interesy. Jednakże mylą się. Życzliwość jest wszechobejmująca, przynosi w równym stopniu korzyść mnie, jak i innym.
Utożsamienie oznacza nie-rozróżnianie — nie robienie żadnej różnicy między sobą a innymi. Przykładem jest Tathagata, który jako człowiek prowadził takie samo życie jak my, ludzkie istoty. Inni mogą być utożsamiani z ja, a jaźń-ja z innymi. Z upływem czasu „ja” i „inni” stają się jednym. Utożsamienie jest jak ocean, który nie odpycha żadnej wody, dlatego wszystkie zebrane wody mogą tworzyć ocean.
Powyższe praktyki są naprawdę praktyką ślubowania Bodhicitty, spokojnie zastanów się nad tym. Nie traktuj tego lekko. Czcij i oddaj szacunek ich zasłudze, która jest w stanie uratować wszystkie istoty, umożliwiając im przejście na drugi brzeg.
Przebudzenie się ku Umysłowi Bodhi jest głównie możliwe dla istot ludzkich, żyjących w tym świecie na południowym kontynencie Dżambudwipa. Teraz mamy taki związek przyczynowy. Dzięki ślubowaniu odrodziliśmy się w tym świecie cierpienia — saha, czyż nie powinniśmy się radować z ujrzenia Siakiamuniego Buddhy?!
Spokojnie rozważ ten fakt, że gdyby to były czasy, gdy prawdziwa Dharma jeszcze nie rozprzestrzeniła się po świecie, zetknięcie z nią byłoby niemożliwe, nawet gdybyśmy chcieli poświęcić nasze życie, aby to uczynić. Dzisiaj powinniśmy modlić się i ślubować, by spotkać prawdziwą Dharmę. Słuchaj, co powiedział Budda: „Kiedy spotkasz mistrza, który objaśnia Nieprześcignione Oświecenie, nie powinieneś patrzeć na jego urodzenie, na jego wygląd, nie powinieneś czuć niechęci do jego wad, ani myśleć o jego zachowaniu. Tylko z szacunku dla mądrości — prażni z czcią skłaniaj się przed nim trzy razy dziennie i składaj ofiary, nie dając mu żadnego powodu do zmartwień”.
Teraz widzimy Buddhę i słyszymy Dharmę dzięki współczującemu błogosławieństwu, które przyszło do nas z praktyki Buddów i Patriarchów przekazanej twarzą w twarz. Gdyby nie bezpośredni przekaz Buddhów i Patriarchów, jak mogłoby ono dojść do nas dziś?
Powinniśmy być wdzięczni nawet za jedno zdanie, powinniśmy być wdzięczni nawet za jedną naukę Dharmy, czyż nie powinniśmy być wdzięczni za wielkie błogosławieństwo Nieprześcignionej Wielkiej Dharmy Skarbnicy Oka Prawdziwego Prawa. Zraniony wróbel nie zapomniał okazanej mu życzliwości, nagradzając swojego dobroczyńcę trzema srebrnymi pierścieniami. Nie zapomniał też o tym bezradny żółw, który wynagrodził swojego dobroczyńcę pieczęcią Yüan-pu-t'ing.
Jeśli nawet zwierzęta okazują swoją wdzięczność za okazaną im dobroć, jak mogą nie zrobić tego ludzkie istoty. Prawdziwą drogą wdzięczności jest codzienna praktyka. To znaczy, że nie powinniście zaniedbywać codziennie swojego życia ani trwonić czasu — to jest praktyka. Czas pędzi szybciej niż strzała; życie jest bardziej ulotne niż rosa. Bez względu na to, jakie posiadasz dobre upaja, po raz drugi nie możesz przywrócić minionego dnia. Przeżyć sto lat bez celu to dni i miesiące pełne goryczy, to stanie się cierpiącym trupem. Nawet gdybyś przez sto lat był niewolnikiem swoich zmysłów, jeśli oddasz się praktyce nawet przez jeden dzień, nie tylko odzyskasz sto lat życia w tym świecie, ale uratujesz sto lat w następnym życiu. Należy doceniać każdy dzień życia; należy szanować ciało.
Ta praktyka jest okazaniem miłości wobec ciała i umysłu i jest poszanowaniem siebie samego. W oparciu o naszą praktykę, zostaje ukazana i osiągnięta praktyka wszystkich Buddhów, i osiągamy Wielką Drogę wszystkich Buddhów. Dlatego każdy dzień praktyki jest nasieniem wszystkich Buddhów, praktyką wszystkich Buddhów.
Wszyscy Buddhowie są Siakiamunim Buddhą. Siakiamuni Buddha znaczy, że ten umysł jest Buddhą, wszystkimi Buddhami przeszłości, teraźniejszości i przyszłości, którzy kiedy stają się Buddą, niezawodnie stają się Siakiamunim Buddhą. Takie jest znaczenie, że ten umysł jest Buddhą. Dokładnie musisz zbadać, o kim mówi to powiedzenie, że ten umysł jest Buddhą, wówczas prawdziwie okażesz wdzięczność za otrzymane błogosławieństwo Buddhy.